1. เจ๊เกียวค้านเช่ารถเมล์NGV ห่วงรัฐบาลหนี้พุ่ง
นางสุจินดา เชิดชัย นายกสมาคมผู้ประกอบการรถยนต์โดยสาร เจ้าของบริษัทรถทัวร์เชิดชัย เปิดเผยว่า ไม่เห็นด้วยกับโครงการเช่ารถ NGV 4,000 คัน เพราะขณะนี้เศรษฐกิจไม่ดี การกู้เงินเพื่อมาใช้ในโครงการจะทำให้รัฐบาลเป็นหนี้เพิ่มขึ้น และปัจจุบันประชาชนในกรุงเทพก็มีทางเลือกในการเดินทาง ทั้งรถไฟฟ้าและรถยนต์ส่วนตัว
นอกจากนี้ ส่วนหนึ่งก็มีผู้ใช้แรงงานบางส่วนที่ทำงานในกรุงเทพกลับไปภูมิลำเนาหลังจากถูกเลิกจ้าง ทำให้ผู้ใช้บริการรถ ขสมก. ลดน้อยลง และหากมีโครงการจริง ก๊าซ NGV ที่มีอยู่ปัจจุบันจะเพียงพอในการให้บริการหรือไม่ ซึ่งตนยืนยันว่า จะไม่เข้าร่วมประกวดราคาในโครงการนี้อย่างแน่นอน และจะไปร้องกรรมาธิการคมนาคมคัดค้านโครงการดังกล่าวเร็วๆนี้
"อยากให้ชะลอโครงการนี้ไปก่อน และได้เสนอให้นำรถเก่าของ ขสมก.ที่มีอยู่ 3,600 คันไปปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพแล้วนำกลับมาให้บริการประชาชนจะดีกว่า และส่วนหนึ่งก็มีรถร่วม ขสมก.ที่ให้บริการอยู่"
2. ผู้ประกอบการต่อตัวถังรถโดยสาร อ.บ้านโป่ง ค้านการนำเข้ารถเมล์เอ็นจีวี 4,000 คัน
กลุ่มผู้ประกอบการอู่ต่อรถโดยสารกว่า 200 คน นำโดย นายอุดม เปรมพูลสวัสดิ์ ประธานชมรมอู่ต่อตัวถังรถ อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี ได้รวมตัวกันที่หน้าอู่ ทวีลาภ อ.บ้านโป่ง คัดค้านการเปิดประมูลจัดซื้อรถบัส ขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) 4,000 คัน จากต่างประเทศมาติดตั้งก๊าซเอ็นจีวี ตามนโยบายของนายโสภณ ซารัมย์ รมว.คมนาคม
ทั้งนี้ กลุ่มผู้ประกอบการอู่ต่อตัวถังรถโดยสารเกรงว่า การนำเข้ารถโดยสารจากต่างประเทศ จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมต่อตัวถังรถโดยสารภายในประเทศ และถ้ามีการนำเข้ามาจริงก็จะทำให้เกิดการว่างงานมากขึ้น
นายอุดม เรียกร้องให้กระทรวงคมนาคมส่งเสริมอุตสาหกรรมต่อตัวถังรถโดยสารภายในประเทศ และโรงงานผลิตชิ้นส่วนภายในประเทศ ทั้งกระจก เก้าอี้ ยาง สายไฟ แผ่นเหล็กแปรรูป และอื่นๆ ที่ใช้เป็นอุปกรณ์ในการต่อตัวถังรถ
ประธานชมรมฯ ยืนยันว่า ผู้ประกอบการในประเทศมีศักยภาพในการต่อตัวถังรถโดยสาร และ มีกำลังการผลิตรวมกันมากกว่า 4,000 คัน โดยอาจจะให้มีการนำเข้าเฉพาะคัสซีพร้อมเครื่องยนต์เท่านั้น
ด้านนายสนาน บุญงอก ประธานสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจ ขสมก. ได้ยื่นหนังสือเรียกร้องให้รมว.คมนาคม พิจารณาทบทวนแผนฟื้นฟูขสมก. แม้จะผ่านการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนมาแล้ว 3 ครั้ง และกำลังอยู่ในขั้นตอนของการเตรียมประกวดราคาด้วยวิธีอิเล็ก ทรอนิกส์ (อีออกชัน) แล้วก็ตาม
นายสนาน กล่าวว่า สหภาพฯ ขอเรียกร้องให้ปรับเปลี่ยนโครงการเช่ารถเมล์ 4,000 คัน เป็นการชื้อหรือเช่าชื้อพร้อมอู่จอดรถแทน เพราะจะทำให้กรรมสิทธิ์ตกเป็นของขสมก.ทั้งหมด และไม่ต้องผูกขาดในการซ่อมบำรุงให้แก่เอกชนเพียงอย่างเดียว
“สหภาพฯ จะเสนอให้รัฐเปิดบริการให้มีศูนย์ซ่อมบำรุงเป็นของรัฐ พร้อมทั้งขอให้พิจารณาทบทวนการติดตั้งระบบเก็บค่าโดยสารแบบอีทิคเก็ต และระบบควบคุมและติดตามการเดินรถ ทั้ง GPS GPRS และ CCTV ว่าจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าหรือไม่” นายสนาน กล่าว
นอกจากนี้ สหภาพฯ ยังได้เรียกร้องให้ขสมก. จะต้องมีรถโดยสารไม่น้อยกว่า 6,000 คัน โดยแบ่งเป็นรถธรรมดา (รถร้อน) 2,000 คัน เพื่อให้ผู้มีรายได้น้อยสามารถใช้บริการได้
สำหรับรถโดยสารที่ใช้การได้ในปัจจุบันประมาณ 3,500 คัน ทั้งรถปรับอากาศและรถธรรมดาควรคงไว้ตามเดิม โดยไม่ต้องมีการติดตั้งระบบเครื่องยนต์เอ็นจีวี และระบบเก็บค่าโดยสารแบบอีทิคเก็ต เนื่องจากไม่คุ้มทุน และจะส่งผลกระทบต่อพนักงานเก็บค่าโดยสารที่มีอยู่กว่า 7,500 คน ตามที่ขสมก. มีแผนที่จะปรับลดพนักงาน
นายสนาน กล่าวด้วยว่า การที่จะใช้ระบบตั๋วแบบอิเล็กทรอนิกส์ ในการเชื่อมต่อในแต่ละระบบขนส่งนั้น มีความแตกต่างกัน หากมีการใช้เหมือนกันก็จะกลายเป็นเรื่องของการล็อกสเปกได้
3.รถเมล์ 4,000 คัน: โหมดเช่าซื้อชีวิตผู้บริโภค
โดย ภาณุเบศร์ มหาเรือนขวัญ
มองมุมผู้บริโภคโดยผิวเผิน รถเมล์เอ็นจีวีใหม่เอี่ยมอ่อง 4,000คันที่จะเข้ามาแทนที่รถเมล์กร่อนเก่าคร่ำคร่าย่อมได้รับเสียงตอบรับชื่นชมเป็นธรรมดา ทว่าถ้าพินิจแล้วจะประจักษ์ว่าความตกต่ำขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ(ขสมก.) ในสายตาผู้บริโภคไม่ได้มาจากสภาพรถผุพังทรุดโทรมเพียงประการเดียว หากยังยึดโยงกับมาตรฐานการบริการที่ขาดความปลอดภัย สะดวกสบาย รวดเร็วและตรงเวลา ตามที่มูลนิธิเพื่อผู้บริโภคและภาคีเครือข่ายสำรวจพบปีที่แล้วว่ารถโดยสารสาธารณะทั้ง ขสมก.รถเอกชนร่วมบริการ รถทัวร์บริษัทขนส่งจำกัด (บขส.)และรถไฟเป็นบริการยอดแย่ปี 2551เสียงประชาชนที่โหวตให้บริการรถโดยสารสาธารณะเป็นบริการยอดแย่แห่งปีก็ถือว่าเลวร้ายแล้วยิ่งถ้าซ้ำเติมด้วยคอร์รัปชันก็จะยิ่งนำหายนะมาสู่ขนส่งสาธารณะทั้งระบบไม่ใช่แค่ ขสมก.สุดลิ่มทิ่มประตูกับการดันโครงการเช่ารถเมล์เอ็นจีวี 4,000คันโดยกระทรวงคมนาคมเพื่อแก้ปัญหา ขสมก.ขาดทุน ทั้งๆที่มีข้อสงสัยว่าคอร์รัปชันจากสื่อมวลชน นักวิชาการ นักการเมืองและโดยเฉพาะอย่างยิ่งสาธารณชน ดังสวนดุสิตโพลสำรวจพบว่าประชาชนร้อยละ 48.48 คิดว่าไม่โปร่งใส ขณะแค่ร้อยละ 6.50 คิดว่าโปร่งใส และร้อยละ 36.03 ระบุว่าต้องศึกษารายละเอียดเพิ่มเติมเพื่อความรอบคอบ โปร่งใส และปรับลดค่าใช้จ่ายมากกว่านี้ถ้าตนเองมีอำนาจตัดสินใจ จึงอันตรายยิ่งนักในความรวบรัดเร่งรีบผลักดันเมกะโปรเจกต์โดยขาดกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนผู้บริโภค และทำให้คุณภาพชีวิตคนกรุงเทพฯรวมถึงปริมณฑลไม่ได้ดีขึ้นสักมากน้อยเพราะท้ายสุดรถเมล์ก็ยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร่งเร็วเท่าเดิมท่ามกลางสภาพจราจรติดขัด แค่เย็นฉ่ำเพราะติดแอร์และปล่อยมลพิษลดลงก็เท่านั้นนั่นก็เพราะปัญหาจราจรเชิงระบบไม่ได้ถูกคลี่คลาย ที่สุดแล้วการวางระบบจราจรจักต้องสัมพันธ์กับระบบขนส่งมวลชนทั้งในปัจจุบันและอนาคต
คณะกรรมการสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ(สศช.) ที่รับฝากความหวังประชาชนที่จะได้ใช้บริการขนส่งมวลชนอุดมคุณภาพจึงไม่ควรหยุดอยู่แค่การพิจารณาประเด็น 'เช่า เช่าซื้อ หรือซื้อ'ตามแรงกดดันการเมืองที่คิดแต่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าสาธารณะทว่าต้องเชื่อมโยงสังเคราะห์ด้วยว่ารถเมล์นับพันคันที่เข้ามาในระบบจะสามารถยกระดับคุณภาพชีวิตคนกรุงได้แค่ไหน ถ้าเทียบกับการนำเม็ดเงิน 67,992ล้านบาทที่ใช้ในโครงการนี้ไปลงทุนในระบบขนส่งสาธารณะรูปแบบอื่นโดยเฉพาะระบบรางที่ระยะยาวคุ้มค่าเม็ดเงินและการบริการกว่ามหาศาลอีกทั้งยังต้องรอบคอบว่าหลังสิ้นสุดโครงการปีที่ 10 จะดำเนินการอย่างไรต่อไปให้การจราจรเมืองกรุงไม่ติดขัดหนักหน่วงเนื่องจากโครงการรถเมล์เอ็นจีวี นี้ก็เข้าข่าย 'ขนรถมากกว่าขนคน'จนอาจจะชะงักตัดตอนระบบขนส่งมวลชนที่ 'ขนคนมากกว่าขนรถ' เช่น ระบบรางที่สามารถเชื่อมร้อยโครงข่ายทั้งภายในและนอกศูนย์กลางอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงสุดได้ไม่เท่านั้น สศช.ในฐานะองค์กรที่มีความรับผิดชอบต่อสาธารณะและสังคมที่มีค่านิยมมุ่งมั่นทุ่มเทเพื่อพัฒนาประเทศและประโยชน์สุขแก่สังคมด้วยคุณธรรมตามหลักวิชาการอย่างมืออาชีพต้องกล้าหาญไม่ยอมจำนนให้การเมืองแทรกแซงผลการศึกษา เท่าๆกับเดินหน้าไม่ให้กรุงเทพฯขยายตัวด้านประชากรและเศรษฐกิจโดยขาดการวางแผนพัฒนาและจัดทำขนส่งระบบรางรองรับอย่างเพียงพอ เพราะไม่เช่นนั้นการจราจรเมืองหลวงจะเป็นยิ่งกว่าอัมพาตเพราะถนนหนทางท่วมท้นรถยนต์ส่วนตัวที่ต่างคนต่างคำนวณแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างค่าใช้จ่ายกับเวลาเดินทางคุ้มค่ากว่านั่งรถโดยสารประจำทางขณะที่การขนส่งสินค้าก็นำเงินตราไหลออกนอกประเทศมากมายจากการซื้อน้ำมันการ วางแผนและจัดทำยุทธศาสตร์พัฒนาประเทศสู่ความสมดุลยั่งยืนยึดประโยชน์ส่วนรวมอย่างเท่าทันการเปลี่ยนแปลงจึงต้องมุ่งพัฒนาขนส่งมวลชนระบบรางเพื่อแทนที่การใช้รถยนต์ส่วนบุคคลและทดแทนบริการที่รถเมล์จัดสรรให้ไม่ได้ทั้งด้านความปลอดภัย สะดวกสบาย และตรงต่อเวลาในขณะเดียวกันก็รองรับการขนส่งสินค้าและบริการที่บริโภคน้ำมันมโหฬารด้วย ทั้งนี้ เมื่อแนวโน้มรูปแบบการเดินทาง (Modes)ของประชาชนไปทางรถโดยสารสาธารณะระบบรางมากกว่าล้อการพิจารณาโครงการรถเมล์เอ็นจีวี 4,000คัน โดยคณะรัฐมนตรีจึงต้องกระทำด้วยวิสัยทัศน์ไกลกว้างขวางกว่ามองปลายเท้า แค่เสถียรภาพรัฐบาล ความสมานฉันท์พรรคร่วม หรือถูกใจประชาชนด้วยแท้จริงต้องคำนึงถึงปัจจัยด้านพัฒนาการของระบบขนส่งมวลชนและระบบลอจิสติกส์ของประเทศไทยควบคู่ไปด้วยกัน
"_บทสรุปของความแตกต่าง_"
17 ปีที่ผ่านมา
